İzbe, karanlık..

İzbe, karanlık..

En çok şımarıklılığını seviyorum
O masumca kırılan, küsüp sırtını dönen,
Omuz silken o haylazlığını
Çocuksu halini onu da çok seviyorum.

Gölgesine sığınıp
Dünyayı unutuyorum çoğu zaman,
Korkusuzca bakıyorum etrafıma
Elini sımsıkı tutarak
Dönüp gittiğinde
Öyle bir aşk bırakıyor ki ardında,
Dönene kadar nefes almıyorum.

Her bir halini ayrı seviyorum,
Bölünerek çoğalıyor sanki içimde aşk
İzbe, karanlık ve yok olmaya yüz tutmuş
Mahalle aralarında yaşayan
Şairlere dönüştürüyor beni.

Yalnızlığımda kalem, sen gelince de ışık oluyor,
Bakışlarıma doluyor ve her gördüğümde
Usanmadan ışıl ışıl bakıyorum sana,
Görebildiğim kadar çok seviyorum
Sevebildiğim kadar görüyorum dünyayı.

Sami Arlan.