Akharam

اشک دارم ولی هنوز دارم میخندم
قایمکی با خودم اسیرم قفس کی پستمه و کی برتره و کی راستینه و کی محصول این جنون جوانی: صدای خشن خراش خطوط سکوت درونی،
وجود کلان حضور روانیم از روی خندست.
واسه همین رشد نمیکنم هنوز یک بچم، طلبه پختگی جای سنگ دو تا مشتم رو گذاشتم تو تنور سنگک.
همین بودم از روز اول، غریب بودم من توی جنگل، ولی زود از رو برم تا سیاه نشده تمام دفترم،
خودنویس از روی هر ورق رد روان تر از قبلی.
نمیشه هر روز ندم تغییر، هر دفه باز میشه از رو سرم فرقی،
این مال من و اون فکر تو، و این کار من و اون رشته تو،
این حال من و اون چشمت که نمیبینه چیزی جز زور زدن حرفی.
منم مثل ذوزنقم تیز، زود میدم هر غلط تشخیص، ولی خیلی ساکت، نمیگم، هیچ کی آروم تر از من نیست.
بهم بگین: "خود گرا"، یه "مخطلا"ی "پر تکاپو"، مبتلا به مرزی که همه جهتن و منم "قطبنما"شون.
این حکم قدرت آلود، ختم سال تیره،
یه جنگ که رخ نداده، این صلح که پاره میشه، لباس ساده خاک،
یه خواب نیمه شب، تو شهر نیمه خواب.
نیمم گمه، نیمم ابله و خله، نیمم مطلب نمیگیره، اون یکی نیمم روی مبل وله با یه بالش دست، ژولیده مثل یه دانشمند، قولی که یکمم آهستست