کابوسی به نام ابولا

شیوع ویروس ابولا در غرب آفریقا تنها در عرض هفت ماه به اندازه چهل سال تاریخ این بیماری، قربانی گرفته است.

تعداد مبتلایان بدون وقفه افزایش می یابد و دامنه این بیماری می تواند به هر جای دنیا کشیده شود. به گواه گزارشات سازمان جهانی بهداشت، خطر جدیست.

ابولا برای نخستین بار در سال 1976 در زئیر که امروزه جمهوری دمکراتیک کنگو نامیده می شود، رویت شد.

دو تا بیست و یک روز طول می کشد تا علائم بیماری در فرد آلوده بروز کند و تا پیش از آن نباید آن را مسری دانست.

سرایت این ویروس از راه بزاق، خون، اسپرم و حتی قطرات اشک امکانپذیر است.

اکثر قربانیان ثانوی را خانواده افراد مبتلا یا اعضای تیم پزشکی تشکیل می دهند. پرسنل بیمارستانها موارد احتیاطی بسیاری را در تماس با افراد آلوده رعایت می کنند، قاعده ای که در بین اعضای خانواده همیشه کارساز نیست. مادری را مجسم کنید که مجبور است فرزند مبتلایش را غذا بدهد.

در کنار اینها سرعت سرایت این ویروس را هم نباید فراموش کرد.

رییس دپارتمان پزشکی در این باره می گوید: «بیماران فعلی را در قرنطینه نگه می داریم. احتمال فوت شدن آنها وجود دارد. بعضی هایشان که به اندازه کافی قوی هستند می خواهند مرخص شوند و به خانه هایشان برگردند اما اینگونه بقیه اعضای خانواده شان را هم آلوده خواهند کرد. بنابراین باید شاهد موارد ابتلای بیشتری باشیم.»

دکتر فرناندز، یکی دیگر از پزشکان مسئول در مبارزه با ابولا، می گوید: «باید مطمئن شویم امکان نگه داری مجزای افراد مبتلا را داریم تا از آلوده شدن افراد بیشتر جلوگیری شود. این حربه ای است که بوسیله آن می توانیم مانع شیوع بیماری و کنترل آن شویم. اما هنوز به این مرحله نرسیده ایم.»

در فاصله سالهای 1976 و 2012 نزدیک 1600 نفر در کل جان خود را بر اثر ابولا از دست دادند. این میزان در اکتبر 2014 به 4400 نفر افزایش یافت. به گواه آمارهای پزشکی بطور میانگین 50 تا 70 درصد مبتلایان جان خود را از دست می دهند.

وضعیت در آفریقای غربی بگونه ای در آمده که در حال حاضر هفته ای هزار نفر به ابولا مبتلا می شوند و به احتمال زیاد در ماه دسامبر، تعداد مبتلایان به هفته ای بین پنج تا ده هزار نفر خواهد رسید.

سئوالی که همچنان باقیست اینکه اگر نمی توان ابولا را بسرعت در آفریقا مهار کرد، چگونه می توان مانع گسترش آن به سایر نقاط دنیا شد؟

تدابیر احتیاطی و پیشگیرانه ای در این باره در آمریکا و برخی کشورهای اروپایی اتخاذ شده که قضاوت در مورد کارایی آنها نیازمند گذشت زمان است.