Yeter artık

Bir varmış bir yokmuş gibi
Başlayan kısacık hayat
Çocukluğumdan beri gördüklerim hep yalan

Bir cümlede bile iki kişi olmayı başaramadık biz
Eğreti duran veda heceleri topladım sana
Avuçlar dolusu keşkeler biriktirdim
Anı mezarı gibiyim artık

Yanımdan geçip giden ruhlarla konuşurken anladım
Hepsi ne kadar incinmiş
Tatlı bir rüyaya dalarcasına bekler oldum
Ve hep aynı yerinde uyandığım katil bir rüya

Tükettim kendimi
İnsafsızca ve haince bekler gibi
Seni terk edeceğim günü bekler gibi
Her defasında eski bir elbise gibi üzerimden ayırıp attığımı düşünerek
Kendimi kandırdığımı bile, bile
Bile, bile…
Bile, bile öyle zor ki…

Kenarda duruyorum ben hep
Hata da bu aslında
Yani benim kenarda durmam
Sen beni çekmeye çalıştıkça o bulunduğun yerin acımasızlığına saldırılarına
Her seferinde gülümseyerek karşılık vermem
Ve çekip gitmemem hata aslında
Nedir ki?
Bende insanım sonunda
Sen gibiyim…

Bir gün görür diyorum
Ama olmuyor
Ne sen görüyorsun
Ne ilgileniyorsun gerçekte
Ne de ben insanlığımı bırakıp
O bataklık kenarından siktir olup gidebiliyorum

Yok artık sana güzel şarkılar
Yok artık seni aklıma getirmek
Yok artık her güne tekrar başlar mıyız diye uyanmak

Neden huzur bulmuyor içim
Biliyorum haklı bu gidişim

Korkuyorum
Dönülmeyecek yollara girecek gibiyim
Ölecek gibi oluyorum
Ama ölmüyorum
Komik değil mi?