Van depreminde Mehmetçik

Depremde yüreği yanarak canını dişine takan, soğuk havalarda kar-tipi demeden depremzede kardeşlerime Hızır gibi yetişen Mehmetçiklerimiz polislerimiz, bizim yapmak istediklerimizi canla başla yaptılar…

Onlar kan belki ter döktü yerine göre…
parkasını çorabını verdi..
2000 kişilik tam donanımlı çadır kenti kurarak sıcak bir ortam sağladı..
dedenin sırtını sıvazlayarak yükünü taşıdı
Çadırda nişanlanan çiftin kınasından, ikramına kadar ilgilendi..
Evladını depremde kaybeden yüreği yaralı teyzenin elini öperek
“beni de bir oğlun sayar mısın annem”diye soran mehmetcikti…
bir kişi enkazdan kurtarıldığında vatanı kurtarmış gibi sevinçten ağladı…
Çocuklarla oyunlar oynadı çocuk gibi...
Kucağında gezdirerek sıcak tuttu bebeleri..
Koca betonları omuzladı, kar- buz hizmeti engellemedi.

Çünkü her bir Vanlı kardeşime hizmet etmek; birileri anlamasa da,
nifak sokmaya çalışsa da, bizim hiç eksilmeyen kıvanç duyduğumuz davamızdı..
Onun mayasında Allah vatan, ve millet sevgisi vardı…