Mama zamanı

Bu kayıtları yaptığımda, 2011'in Mayısı'ydı sanırım. Böyle, birbirleriyle didişirlerdi her mama zamanı. Daha doğrusu, hep sarı kedi olurdu hır çıkaran. Diğeri hayli yaşlıydı; hem de annesiydi sarının. Hep savunmada kalırdı. Bir ay kadar sonra, bir sabah, duvar görünümünde biçim verilen yeşilliklerin altında ölü bulduk. Bahçedeki bir çam ağacının altında, sığabileceği kadar bir çukur kazıp; itinayla yatırdım. Üzerini örttükten sonra, yerde bulduğum küçük bir kaktüs dalını da mezar taşı niyetine başucuna diktim. Çukuru o şekilde kazmış; başını kedi inancına göre yönlendirmiştim. "O ne" mi? Çok özgün bir bilgi; kimseyle paylaşamam doğrusu. "Bir de Fatiha okusaydın bari" mi diyorsunuz? Yok, onu yapmadım; kedi sevgim, o kadar uzun boylu değil!
(Geçen hafta, sarı kedi de gitti. Bir sabah, apartmanın kapısı önünde ölü bulunmuş. Çok yaşlı sayılmazdı; ama kış şartlarına dayanamadı herhalde. Annesinin yanına gödük. Komşulardan gözleri yaşaranlar oldu. Az mı mutluluk vermişti bize...)