gülümcan

eğilip sessiz sessiz yudumlayacaksın acıyı
yaşlı anaları kadar Anadolu’nun, çilekeş olacaksın
katlayıp koyacaksın gözyaşlarını mendiline
sızlanmayacaksın

solmasın diye şafağı doğan günün, umut çoğaltacaksın dilinin altında
bir sözcükle buzları eritecek, toprağa cemre düşüreceksin
aydınlığın güllerini dikip hayatın güneşsiz yanına
çeliğine çifte su vereceksin
yaprak olup dal ucunda yeşereceksin
karışacaksın erguvanlara

ağıtlar yakmayacaksın yakışmaz sana
aynaları kıracaksın, daha ilk adımda vuracaksın ölümü
bencilliğin umudunu, hırsın sevincini kırıp
bir çocuğunun canına can katacaksın
geçeceksin yılanların yalanların yaşadığı sokakları
saçaklarında maviler sarkan çatılara konacaksın
korkmayacaksın

Müsade Özdemir