Cudowne Źródełko

Było to pod koniec października, dzień ciepły i pogodny kiedy wracaliśmy kręta i stromą drogą pośród gęstwiny leśnej z Sanktuarium Kalwarii Pacławskiej. Prowadząc samochód słuchałem opowieści o spotykanym tu wędrowcu, którego gdy się ujrzy, to chłód rzeźwiący i spokój błogi ogarnia, a pojawia się On przy kapliczce gdzie Cudowne Źródełko bije. Zatrzymałem samochód przy drodze obok wspomnianej kapliczki, Wszedłem tam jakby w mroczne podziemia gdzie znicze swym nikłym światłem rysowały figurę wielkości człowieka w zacienionej wnęce. Poczułem, że przez ciało przepłynął jakby elektryzujący lecz kojący chłód. Była i studnia skąd Cudowne Źródełko lecz w tamtej chwili nie było wody. Stromymi schodami w górę wyszedłem na zewnątrz. Jaskrawe promienie słońca na moment oślepiły źrenice.
Wracając do Przemyśla myślałem o pielgrzymce i Cudownym Źródełku, co w tej chwili było jakby wyschnięte,...
Myślę o tym do dziś i mam nadzieję tam powrócić, by spotkać raz jeszcze…
Pozdrawiam - Andrzej Brzezina Winiarski